Meble Orientalne w galerii Shangri La

Używając terminu meble orientalne rzadko zdajemy sobie sprawę z potencjału tych słów. Wystarczy jednak spojrzeć jak wielką przestrzeń geograficzną obejmują swoim występowaniem owe meble - od Arabii i Persji, poprzez Indie i Tybet, Chiny i Japonię, półwysep Azji Mniejszej, aż do wysp Indonezji, czy Filipin. I jeszcze jakby tego było mało, pod terminem meble orientalne często kryją się różnego rodzaju meble kolonialne, a więc meble o pochodzeniu europejskim z widocznymi akcentami orientalnymi, najczęściej wykonywane w Azji, choć nie zawsze.

Nasza galeria oferuje Państwu meble orientalne chińskie. Pod tą nazwą kryją się: meble tybetańskie, meble z południa Chin, a więc zbliżone wyglądem do mebli indonezyjskich, meble z północy Chin, które w zależności od stylu, mogą przypominać meble japońskie, a także, pochodzące głównie z Hongkongu, meble kolonialne. Poniżej postaramy się przedstawić przykłady poszczególnych stylów pochodzące z naszej galerii.

Meble Orientalne - zróżnicowanie stylów:

Meble orientalne - tybetańskie

 

Zamknięte w prostej formie, a jednak jedne z najbardziej ozdobnych mebli orientalnych. Nie znajdziemy tutaj tak misternych rzeźbień, jakie często zdobią meble ze wschodnich Chin. Sztuka zdobienia mebli tybetańskich skupia się na innych aspektach zdobnictwa - barwach i geometrii. Rzeźbienia też wprawdzie niekiedy występują, jednak w znacznie prostszej formie, głównie na gzymsach szaf, bądź na ramie mebla. Nie przedstawiają jednak ani kwiatów, ani zwierząt, ani też mitycznych bóstw i stworzeń - są to zdobienia geometryczne w formie trójkątów, półkoli, kwadratów, bądź ich połączeń.

Brak rzeźbień rekompensują malowidła, głównie geometryczne, bądź składające się z motywów florystycznych. Malowane są one techniką nakładania farby, dzięki czemu nie są płaskie i możliwe jest uzyskanie złudzenia trójwymiarowości przedstawionego obrazu. Ponadto do malowania używa się barwników naturalnych mieszanych z żywicą, co sprawia, że warstwy poszczególnych kolorów mają dużą grubość - dochodzącą nawet do 5mm.

Meble orientalne z rejonu Tybetu i Pakistanu wyróżniają się znacznie na tle innych mebli orientalnych. Niewątpliwie specyfika miejsca w którym powstawały miała decydujący wpływ na ich wygląd. Tereny górzyste, trudno dostępne, nie są dobrym miejscem na wytwarzanie przedmiotów delikatnych. A i drewno - podstawowy surowiec do produkcji mebla - nie jest tak dobrej jakości jak na wschodzie (w Tybecie wykorzystuje się najczęściej drewno sosny, a także innych odmian drzew iglastych), stąd konieczność rezygnacji z wyszukanych kształtów, rzeźbień i ażurów. Brak tych elementów miał być zastąpiony kolorem i w tej sztuce tamtejsi rzemieślnicy osiągnęli mistrzostwo.

Meble orientalne - Chiny cesarskie

Chiny południowo-wschodnie są regionem odznaczającym się dużym przenikaniem kultur. Przez wieki współistniały tu kultury Chin wschodnich i zachodnich, mongolska, półwyspu Azji Mniejszej, wysp Indonezyjskich, Japonii i wreszcie europejska. Chiny wschodnie były bardzo bogatym regionem o ogromnej tradycji. Wszystko to odcisnęło głębokie piętno na stylu powstających tu mebli. Meble orientalne w państwie cesarskim były niezwykle bogato zdobione - wykorzystywano w zdobnictwie przede wszystkim: lakę, jadeit (nefryt), kość, masę perłową, brąz i mosiądz, a także złoto i srebro. Dużą wagę przywiązywano do symboliki - czy to ze względu na sam kształt mebla (np. trapez, który miał zamykać drogę złym duchom), czy też ze względu na elementy umieszczane na meblu w formie ozdób (przedstawiające np. nietoperze, kwiaty czterech pór roku, lwy chińskie, żurawie, motyle, symbole ośmiu nieśmiertelnych i wiele, wiele innych).

Ważnym elementem zdobnictwa były płaskorzeźbienia i ażury wykonywane z niezwykłą precyzją, na co pozwalał rodzaj drewna używanego do obróbki (głównie wiąz chiński, którego drewno odznaczało się wysoką twardością, a także drewno różane o niezwykle pięknych słojach). Meble orientalne z państwa cesarskiego charakteryzuje ponadto, rzadko spotykana gdzie indziej, niezwykła lekkość konstrukcji uzyskiwana najczęściej poprzez przenoszenie środka ciężkości mebla powyżej połowy jego wysokości (np. poprzez zastosowanie w konstrukcji bardzo wysokich nóżek). Meble te, dzięki temu rozwiązaniu, są smukłe i optycznie powiększają wnętrze w którym się znajdują.

Meble orientalne - Epoka dynastii Ming i Quing

Zadziwiający jest fakt, jak meble powstające w tak odległej epoce (XVI w) przypominają niektóre meble nowoczesne. W tym specyficznym dla państwa chińskiego okresie (po czasach wojen i najazdów mongolskich wprowadzona została masowa produkcja mebli w Chinach), meble chińskie tracą wiele swoich walorów ozdobnych. Produkuje się meble orientalne proste w swojej formie, których największą ozdobę stanowią często jedynie mosiężne okucia i niezwykła faktura drzewa różanego.

Dominują głównie dwa kolory - czerń i czerwień. Wiele z rozwiązań zostaje przyjętych przez Japończyków, którzy do tego okresu odznaczali się wyjątkową awersją do produkowania i używania mebli (w japońskich domach najczęściej mebli było tak niewiele, że można uznać, iż nie było ich wcale - zazwyczaj znajdował się tam niski stolik na którym spożywano posiłek, zaś resztę mebli traktowano jako zbytek).

W okresie dynastii Quing powracają niektóre elementy dekoracyjne. Bardzo popularne stają się ołtarzowe wykończenia blatów (głównie konsole i niskie komody). Nadal jednak dominują dwa kolory, bądź brak koloru - meble o naturalnym kolorze drewna. Dużą uwagę zwraca się za to na elementy dekoracyjne - dzbany, misy, kadzielnice, lampiony itp.

Styl z epoki Ming powraca ponownie do Chin w połowie XIX w. Stare meble są kopiowane, bądź reprodukowane. Zamiast drewna różanego wykorzystuje się drewno wiśni, bądź orzecha; łatwiej dostępne i o wiele tańsze. Rozkwita również ponownie produkcja laki, a z niej elementów ozdobnych mebli i przedmiotów dekoracyjnych. Do laki dodaje się naturalne barwniki, by uzyskać kolory czerni i czerwieni.

Meble orientalne - styl rustykalny chiński

Dominującymi meblami w tej kategorii są, co nie powinno dziwić, meble o mniej finezyjnej konstrukcji i uboższym zdobnictwie. Bardzo często wykonywane z drewna bambusowego (szczególnie w przypadku różnego rodzaju krzeseł, foteli, komódek, czy ław). Zdecydowanie dominuje tu kolor czerwony w kilku odcieniach (najbardziej znane są chińskie szafy posagowe o prostej konstrukcji, na wysokich nóżkach, z mosiężnym, kolistym zamknięciem i w kolorze matowej czerwieni). Bardzo modne są skrzynie, które przybierają przeróżne formy (z nóżkami i bez, otwierane z góry, lub od frontu, z szufladkami, schowkami). Wiele mebli powstaje na podobieństwo skrzyń - np. komody z charakterystycznym dla skrzyń spodem (bez nóżek, ze schodkowym zakończeniem na spodzie). Również, co oczywiste, powstaje wiele przedmiotów użytku domowego - wśród nich miarki na ryż - niektóre bardzo bogato zdobione (szczególnie miarki powstające na zachodzie Chin).

Najbardziej znane meble orientalne, choć niekoniecznie utożsamiane z nurtem rustykalnym, to niskie stoły o charakterystycznych nogach wygiętych ku środkowi. Z Chin zawędrowały one ku Indiom, skąd rozpowszechniły się na całą Europę (nazywane błędnie stolikami opiumowymi).






Chińskie meble kolonialne

Nie do końca można zgodzić się z powszechnie przyjętą opinią, iż meble te reprezentują pod względem stylu meble orientalne, bowiem już na pierwszy rzut oka widać zasadnicze różnice. Wszak są to meble w stylu (a właściwie w różnych stylach) europejskim z pewną nutą, większą, lub mniejszą, orientalizmu. Orientalizm występuje tu głównie pod postacią niewielkich elementów - cargi, ażury, kątniki. Meble orientalne, nie tylko pod względem zdobnictwa przecież, ale przede wszystkim dzięki konstrukcyjnym rozwiązaniom i docelowemu przeznaczeniu są tym, czym być powinny. Dobrym przykładem są tu biurka do kaligrafii. Ze względu na swą wysokość (kaligrafowanie odbywało się na stojąco, co nie powinno dziwić, zważywszy na fakt, że w Europie było dokładnie tak samo w czasach średniowiecza) są meblami niewdzięcznymi do adaptacji w nowoczesnych warunkach. Z drugiej jednak strony mogą służyć za niespotykany element dekoracyjny (ponieważ są zazwyczaj bardzo wąskie). Za to meble kolonialne mogą w pewnym stopniu zapewnić podobne walory ozdobne, natomiast użyteczność tych mebli dla nas jest dużo większa. Wybierając między meblem orientalnym, a kolonialnym, powinniśmy mieć zawsze na uwadze fakt, iż wybór ten wiąże się z rezygnacją z pewnych walorów właściwych dla określonej grupy mebli.

Oryginalne meble kolonialne zaczęły powstawać już w XVIII w., lecz szczyt ich rozwoju przypada na wiek XIX, a także koniec wieku XX, kiedy to moda na orientalizm powraca do Europy i Ameryki. W naszej galerii znajdą Państwo meble kolonialne współczesne, a także takie, których wiek przekracza sto lat (głównie są to lata 80-te i 90-te XIX w., a także początek XX w.).









Created by: h.oliveira
Projekt graficzny: AZTECA
full movies. download films. buy movies online